Door: Islinde Teurelincx
“Eerlijk gezegd dringt het nog altijd niet helemaal door.” Thibeau Spits zit nog met zijn laatste nulronde in Aken in het hoofd. Met die foutloze rit met paard Impresse-K verzekerde hij zich zondag van de zilveren medaille op het WK jumping. Daarmee kroonde de Belg zich tot vice-wereldkampioen en werd hij de op twee na jongste medaillewinnaar ooit.
Het WK-podium van afgelopen zondag: gouden medaille Zwitser Steve Guerdat (centraal), zilver Belg Thibeau Spits (links) en brons Harry Charles (rechts). © Uwe Anspach/DPA via AP
“Veel beter dan dit kan het natuurlijk niet worden”, zegt Thibeau. “Om nu zo’n titel mee te kunnen maken op zo’n jonge leeftijd... Dat is onvoorstelbaar. Iets waar ik alleen maar van had kunnen dromen. Wat er nu gebeurd is, is gewoon onwezenlijk.”
De zilveren medaille is een droom die in vervulling gaat van Thibeau, maar ook van zijn hele familie. De passie voor paarden is er namelijk met de paplepel ingegoten. Grootvader Jos Ceulemans (81), in de familie “Vake Jos” genoemd, kocht op zijn 25ste van zijn schoonvader een merrie en was meteen verkocht. Hij begon met fokken en bouwde zijn bedrijf Dwerse Hagen, nu Stal Ceulemans. Later stapte dochter Kristel Ceulemans (52) mee in het bedrijf en haar man Patrik Spits (54) bracht als professioneel ruiter de paarden naar de internationale sport.
Thibeau Spits, met naast hem zijn vader Patrik, zijn moeder Kristel en zijn ‘vake’ Jos. © vincent duterne/photo news
Met paarden als rode draad in de familie hoopte Kristel dat ook Thibeau voor de sport zou kiezen. Ze zette hem sinds jonge leeftijd op les, al kreeg hij niet meteen de makkelijkste pony’s voorgeschoteld. “Mijn papa vindt dat je het meeste leert van moeilijke pony’s. Maar ik lag toen alle dagen met mijn neus in het zand. Op den duur was de lol er wel af.” Thibeau zocht zijn plezier daarom ook even ergens anders en begon te voetballen.
Op zijn twaalfde moest hij een keuze maken: voetbal of paardrijden. “Ik ben toen allemaal leuke pony’s beginnen kopen, omdat ik hoopte dat hij voor paardrijden zou kiezen”, zegt Kristel lachend. “Ik wilde hem nooit verplichten, maar ik ben natuurlijk heel blij dat hij uiteindelijk zelf voor de paarden heeft gekozen.”
Thibeau vond zijn passie in jumping. © ANP / EPA
Een goedkope oude pony bleek het duwtje dat hij nodig had. “Die gaf mij vertrouwen. Zo begon ik opnieuw plezier te vinden in het rijden en ontdekte ik mijn passie. Daarna kwamen er stilaan wat kleine successen.” Zijn familie had al snel door dat het niet bij kleine successen ging blijven. “Thibeau heeft een bepaald inzicht en een berekendheid. Zelfs met pony’s die moeilijk te rijden waren, kon hij de afstanden naar de hindernissen goed inschatten.”
Gedeelde passie
Zijn talent krijgt alle kansen binnen de familie. Hij wordt gecoacht door grote namen uit de sport zoals olympisch ruiter Niels Bruynseels. Naast zijn vader is Patrik ook zijn mentor. “Ik probeer hem altijd advies te geven. Ik heb de ervaring, dus waarom zou ik die niet met hem delen?”, zegt Patrik.
Voor Patrik krijgt de carrière van zijn zoon bovendien een bijzondere betekenis. Als jonge ruiter droomde hij ervan om ooit in Aken, het mekka van de paardensport, te rijden. Hij schopte het tot de 101ste plaats op de wereldranglijst, maar de legendarische piste bleef buiten bereik. Zondag reed zijn zoon er wel. “Dat maakt de cirkel toch mooi rond.”
Thibeau vervulde de droom van zijn vader. © ANP / EPA
Volgens Kristel is het een voordeel dat Thibeau opgroeide in een gezin dat de druk van topsport begrijpt. “Als je familie niets van de sport kent, kunnen ze soms moeilijk inschatten hoeveel druk er op een ruiter ligt. Wij weten wat het betekent en kunnen daar beter mee omgaan.”
Dat zorgt er tegelijk voor dat de gesprekken thuis vrijwel altijd over paarden gaan. Zeker nu Thibeau ook aandeelhouder is geworden van Stal Ceulemans, loopt werk en familie steeds meer door elkaar. “Het gaat constant over welke paarden we kunnen kopen of verkopen, wat er beter kan en waar we nog aan kunnen werken. Maar dat vind ik leuk. Ik ben graag met de sport bezig”, zegt Thibeau.
Bij Stal Ceulemans gaan de meeste gesprekken over paarden, onze reporter luisterde gisteren aandachtig mee. © vincent duterne/photo news
Vake Jos is Thibeaus grootste supporter. Hij is een vertrouwd gezicht langs de jumpingpistes en werd vorig jaar door Paardensport Vlaanderen zelfs uitgeroepen tot Sportpersoonlijkheid van het Jaar. Hij is de sport al gewoon, maar wanneer zijn kleinzoon rijdt, voelt de spanning anders. “Mijn hart is nog nooit zo snel gegaan. Dan ben ik het fierste wat ik kan zijn.”
Zonnestraal
De zilveren medaille maakte de hele familie en stalgemeenschap van Stal Ceulemans trots en bracht de nodige zonnestraal na een jaar dat leek op een zonsverduistering. In november 2025 sloeg het noodlot toe. Jill Mollen, een gewaardeerde amazone en vaste kracht binnen de stal, raakte bij een tragisch ongeval met een paard zwaargewond. Ze liep ernstige hersenschade op en overleed. Haar dood sloeg een diepe wonde binnen de hele stalgemeenschap. “Het was een zwaar jaar”, zegt Kristel. “We gaan die pijn nooit vergeten.”
Jill Mollen overleed na een tragisch ongeval. © rv
Ook Thibeau droeg het verlies met zich mee. Het weekend na het ongeval reed hij een wedstrijd die hij won. “Ik kreeg als prijs een vrouwelijk engeltje, alsof het zo had moeten zijn”, vertelt Thibeau. Even later kreeg de familie het nieuws dat Jill was overleden. Het beeld van dat engeltje staat nu bij haar altaar in de kantine van de manege.
Het engeltje, alsof het zo moest zijn. © vincent duterne/photo news
Zondag stond in het teken van vreugde, maar de datum bracht ook het verdriet van november opnieuw dichtbij. Uitgerekend op de dag van de WK-finale zou Jill haar verjaardag hebben gevierd. “Ik heb daarom extra aan haar gedacht”, zegt Thibeau. “Ik was vol euforie, maar toch bleef zij in mijn achterhoofd spelen.”
Ook voor Kristel blijft het verlies voelbaar, zeker op momenten waarop geluk en verdriet elkaar raken. “Vreugde en verdriet liggen heel dicht bij elkaar. Op zulke momenten komt dat het hardst binnen.”
